Tuesday, 18 February 2014

செயற்கை இயற்கை.

செயற்கை மீறுகிறது!இயற்கை சீறுகிறது!

செயற்கை மீறுகிறது இயற்கை சீறுகிறது.
இயங்கும் கோளது பயந்து காய்கிறது.
பயக்கும் பருவங்கள் பாதை மாறுகிறது.
வியக்கும் விஞானம் விண்ணில் ஆய்கிறது.
ஜெயம் யாருக்கு நரைக்கா? இறைக்கா?

கொத்துக் கொத்தாய் உயிர்கள் கொள்ளை.
கொண்டு போகிறது கடலுக்குள் வெள்ளை.
இத்து இத்துச் சரிக்கிற பூகம்பத் தொல்லை.
இதற்கெல்லாம் விடிவுகள் எதுதான் எல்லை?
இயற்கை ஆறிட ஏது வழி சொல்லே!

அழிவு அழிவு என அன்றாடம் ஆருடம்,
அப்படி இல்லை என அப்புறம் தேறுடம்.
மொழியும் அறிவும் முன்பின் முரண்படும்
இயற்கை எதிரான எல்லாமே அழிபடும்.
எப்படி ஆகுமோ என்பதே உடன்படும்.

வசதிகள் பெருக்கி வாழ்ந்து பழகினோம்.
இசைந்து தெளிந்திட அறிவினில் விலகினோம்.
விசைகள் முடுக்கி விரைந்து உலவினோம்.
நசைகள் அடுக்கி முனைந்து கலவினோம்.
வசைகள் தொடுக்கும் இயற்கை அலவினோம்.

இப்போதும் இயற்கை சொல்வது எச்சரிக்கைதான்.
எச்சரிக்கைக் கூட நாளுக்கு நாள் உச்சறிக்கைதான்.
நூறுகளாய் விளைந்த சாவுகள் ஆயிரங்கள்தான்.
ஆயிரங்கள் லட்சங்கள் பெருகிக் கோடிகள்தான்
அப்புறம் ஊழிப் பெருவழியில் ஒரே நாளில்தான்.

உணர்வீர் மானுடமே உணர்வீர் இது தருணம்.
உணங்கி உயிர்கள் வாழ குளிர்ந்த கோளம்.
அணங்காய் மிளிர்ந்த அழகிய பூதலம்
பிணங்கி மீண்டும் வெப்பம் ஏறினால்
இனங்கள் மாண்டும் காடாம் சீறினால்.


கொ.பெ.பி.அய்யா.

சோறலைகள்.

சோற்றலைகள்..!

உழுது விதை விதைத்து
உள்ள களை தானெடுத்து
அழுத பிள்ளை அமர்த்தாமலே
அக்கறையாப் பாடுபட்டு
வளர்த்த பயிர் வாடி நின்றால்
வாடாதோ கடன் நெஞ்சம்!

காற்றலைகள் நளினம்பாட
நாற்றலைகள் நடனமாட .
கடலைகள் மிஞ்சும் வண்ணம்
கழனியெங்கும் கூத்தாட
சோற்றலைகள் சுமந்து வரும்
தோற்றமுந் தொலைந்ததோ!

நாட்டுப்புறப் பாட்டெல்லாம்
கேட்ட அந்த நாளெல்லாம்
வாட்டந்தீர உழைப்பெல்லாம்
ஈட்ட நல்ல மெட்டெல்லாம்
திரை காணும் அதிசயமாய்
திரிந்ததென்ன சோகமோ!

தண்ணீரோ கண்ணீரோ
உண்ணீரும் பஞ்சமோ!
வெந்நீரோ பாவியரின்
செந்நீரும் நஞ்சாமோ!
அந்நியரும் யாரடா?
இந்தியன் கூறடா!!

ஒன்றியம் இந்தியாவின்
ஓடும்நதி ஏது எல்லை?
ஒன்றுக்கொன்று கைகோர்ப்பின்
என்றுமிங்கு பஞ்சமில்லை.
நன்றொன்று எண்ணுவாரின்
நெஞ்சங்கள் வஞ்சமில்லை.


கொ.பெ.பி.அய்யா.